บอกลูกหลาน..ให้เก็บกางเกงในให้เป็นที่

posted on 24 Mar 2008 08:43 by roger in Funny

ห้องนอนของผมเป็นห้องเล็กๆด้านหลังของทาวเฮาส์เช่าหลังหนึ่ง.. ในห้องนั้นประกอบไปด้วยเฟอร์นิเจอร์และเครื่องแต่งบ้านจากสมัยครอบครัวเรืองรองอยู่เต็มไปหมด ในนั้นนอกจากจะมีตู้โต๊ะข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของผมแล้ว ก็ยังอุตส่าห์มีหีบกำพร้า (แม่หาที่เก็บไม่ได้ โยนมาเก็บไว้ในห้องผม) อันเบ้งอยู่ตั้งสองใบ วางกินเนื้อที่ส่วนหนึ่งอยู่..

การ์ตูนที่ซื้อมามากมาย แม้คัดเลือกขายทิ้งไปมากแล้ว(เอาเงินไปซื้อมาม่ากินอยู่ช่วงนึง) ก็ยังคงล้นชั้นวาง กองระเกะระกะอยู่ตามพื้นห้องอยู่ในปัจจุบัน..

นั่นเป็นเรื่องของหนังสือการ์ตูน มาพูดเรื่องเสื้อผ้ากันมั่ง หลังจากย้ายบ้านและได้งาน เสื้อผ้าซาลารี่แมนก็ถูกเกณฑ์เข้ามาในครอบครองเป็นจำนวนมาก ตู้เล็กๆเศรษฐกิจพอเพียงก็เลยแคบไปถนัดตา ..จนราวแขวนผ้าข้างในตู้มีทีท่าว่าอาจจะทนไม่ไหว วิธีแก้มีทางเดียวก็คือ พยายามพับผ้าให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้แล้วเก็บบนชั้นวางหรือลิ้นชักในตู้แทน

ทว่า...

ผมมีตะกร้าผ้าซักอยู่ใบหนึ่ง (ตะกร้าที่จะเอาไว้ในเสื้อผ้าใช้แล้วรวมๆกัน รอวันที่จะยกไปซักช่วงเสาร์-อาทิตย์) พอผมซักผ้า-ตาก-แห้ง แล้วก็จะนำผ้าสะอาดๆเหล่านั้นพาดกองไว้ที่ปากตะกร้า แล้วยกขึ้นมาบนห้องแคบๆของผม ซึ่งกิจกรรมในอุดมคติหลังจากนี้ก็ควรจะเป็นการพับผ้าเก็บเข้าตู้อย่างที่ได้เกริ่นเอาไว้ แต่ในทางปฏิบัติมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น...

ผมเป็นคนขี้เกียจพับผ้าครับ...!!

เก็บผ้าตากมายังไง มันก็จะอยู่แบบนั้นในห้องไปอีกสองสามวัน ด้วยตรรกกะของคนขี้เกียจที่ว่า หากวางผ้าไว้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ผ้านอกตู้ที่ถูกใช้ไป = ผ้าที่ไม่ต้องพับเข้าตู้ สมการนี้เวิร์คเสมอกับเสื้อผ้าทุกชนิดไม่ว่าจะเป็น เสื้อ กางเกงยีนส์ ถุงทีน หรือแม้แต่กางเกงใน....

จะย้ำอีกทีว่า ผมเก็บผ้าซักสะอาดมาเนี่ย โดยการพับ-พาด-กองไว้ที่ปากตะกร้า...

นั่นก็เท่ากับว่าในช่วงซกมกไทม์สองสามวันนั้น ผ้าที่ใช้แล้วของผมก็จะไม่มีที่ไป และจะโดนโยนกองๆไว้กับพื้นแถวๆมุมห้องแทน..

มันเป็นเรื่องก็ตรงที่ว่า.. วันหนึ่ง.. ผมตื่นนอนมางัวเงีย และได้เตะตะกร้าผ้าสะอาดล้มกลิ้ง แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรหยิบผ้าเช็ดตัวไปอาบน้ำ แต่พออาบเสร็จออกมาเข้าห้องผมก็ได้พบกับปัญหายิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ....

นั่นก็คือ.....

กางเกงในสะอาดกับกางเกงในใช้แล้วทั้งหมดของผมมันกระจายปนกันอยู่บนพื้นแถวๆมุมห้อง!!!

แม้จะวางตะกร้าผ้าสะอาด(แต่ขี้เกียจพับ) ไว้ห่างจากกองผ้าใช้แล้วมากพอสมควร แต่เพราะห้องแคบๆ ตะกร้าล้มทีเดียว..เหล่ากางเกงในก็สามัคคีชุมนุมกันได้ทันที

เอาล่ะทีนี้มาถึงคำถามทางคณิตศาสตร์(เรอะ?) ...

"เราจะแยกกางเกงในใส่แล้วกับกางเกงในที่ยังไม่ใส่จำนวนหนึ่งออกจากกันได้อย่างไร"

หากลักษณะภายนอกของกางเกงในทั้งสองชนิดเหมือนกันทุกประการ (ดูโสโครกพอๆกัน)

คำตอบคือ....

จะยังมีวิธีอื่นอีกเรอะ...นอกจากการ "ดม..!!"

กางเกงในทั้งสองแบบดูภายนอกเหมือนกันทุกประการครับ ยกเว้น "กลิ่น" ผมจึงมีวิธีเดียวเท่านั้นที่จะแยกกางเกงในที่ปะปนกันทั้งหมดออกจากกันได้ แล้วมันบัดซบตรงที่..

ที่ระยะ 10 ซม. สูดกลิ่นด้วยกำลังต่ำ ผล: ไม่ได้กลิ่น

ที่ระยะ 5 ซม. สูดกลิ่นด้วยกำลังปานกลาง ผล: ไม่ได้กลิ่น

ที่ระยะ 1 ซม. สูดกลิ่นด้วยกำลังสูง ผล: ได้กลิ่นแล้วครับ เต็มสองรูจมูกเลย (แสดดดด)

ถ้าเป็นกางเกงในของสาวๆ ผมอาจยังพอจะยอมเป็นคนโรคจิต รื่นรมย์กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้บ้าง.. (เฮ่ย??!!)

แต่นี่เป็นกางเกงในของผู้ชายครับ!! ...เก่าด้วย ..แถมยังไม่ได้ซักอีกต่างหาก!! (อ้วก) ไม่ทำก็ไม่ได้ ไม่งั้นต้องซักกางเกงในใหม่ทั้งหมดแล้วเดินโทงเทงไปเที่ยวข้างนอก แล้วอาจเกิดการถลอกปอกเปิกได้ (ยังดีว่าไม่ใช่กางเกงในผู้ชายคนอื่น ไม่งั้นผมคงเสียคนไปแล้วแน่ๆ)

โชคในคราวเคราะห์ จากการดมทำให้พบว่า ในบรรดากางเกงในทั้งหมด มีกางเกงในใช้แล้วเพียงสองตัว...ทำให้ผมรอดพ้นจากการเป็นโรคช่องโหว่ในโพรงจมูกมาได้ (ภูมิใจมาก)

จึงนำมาเล่าให้เป็นอุทธาหรณ์ไว้สำหรับทั้งคุณๆและบรรดาลูกหลาน ซกมกแบบผมบ่อยๆเข้า หากเกิดติดใจกลิ่นตัวเองขึ้นมา... เอาแต่ "ดม" กางเกงในตัวเองแล้ว "ใส่" แล้วเอากลับมา "ดม" วนอย่างนี้เรื่อยไป ระวังจะต้องไปถ้ำกระบอกนะครับ..

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ยังเปิดรับ FAQ!! อยู่นะครับ

ขอเชิญผู้ติดตามบล็อคทุกท่าน(จะมีซักกี่คนกัน) ถามคำถามเกี่ยวกับตัวข้าพเจ้าหรือเรื่องราวต่างๆ จะพยายามตอบทุกคำถามเท่าที่ทำได้ และแน่นอน ถ้าคำถามไหนเข้าทาง ผมกวนตีนกลับชัวร์ๆ :P (ใครถามตั้งแต่เอนทรี่เก่า จะถามอีกก็ได้นะ)

edit @ 24 Mar 2008 12:33:31 by -----ROGER-----

Tags: faq, กางเกงใน, ขี้เกียจ, ซกมก, ดม, เสื้อผ้า, โรคจิต17 Comments