-----ROGER-----'s Room

 -----------------------------------------------------------

ตั้งแต่เด็ก...  หากที่ๆผมอยู่ไม่จำเป็นต้องรักษามารยาทมากมาย  ผมเป็นคนที่ชอบปล่อยตดครับ

หลายๆคนเห็นผมพูดแบบนี้อาจจะคิดรังเกียจ   ต้องขออวดไว้ในที่นี้หน่อยว่า  ผมเป็นคนที่สามารถคุมการปล่อยตดได้เงียบมาก  และสมัยก่อนตดของผมมีความหนาแน่นเจือจางมากๆ  ถ้าไม่ถึงกับเอาหน้าทิ่มก้นไปดมก็จะไม่ได้กลิ่นที่เป็นมลภาวะอันใด..

เช่นนั้นแล้ว  ผมจึงกล้าตดในที่สาธารณะ  เพราะมั่นใจว่ากลิ่นตดของผมนั้นสามารถจางหายไปในระดับที่ไม่มีอันตรายไปได้ภายในระยะกระจัด 30 เซนติเมตร 

แต่คำกล่าวที่ว่า  "ขิงแก่ย่อมเผ็ดกว่า" นั้นเป็นความจริงเสมอ...  เมื่อผมอายุมากขึ้น  รสชาติ (ทางกลิ่น) ของตดผมก็รุนแรงขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก  แม้จะไม่ได้ถึงขนาดสามารถใช้แทนไบก้อน  ฆ่ายุง, มด, ปลวก และแมลงสาบ ได้ด้วยการฉีดเพียงครั้งเดียวตามที่เห็นในโฆษณา  แต่มันก็ไม่ใช่ว่า"กลิ่นมาดามหอมชื่นใจ"เลยแม้แต่น้อย..

แต่ถึงกระนั้น  ผมก็ยังคงทำลายโอโซนของโลกด้วยการปล่อยตดตามที่สาธารณะอยู่เสมอ  และด้วยเทคนิคปล่อยไร้เสียงของผม (ขอให้คิดว่าดังสุดก็แค่เหมือนเสียงคนถอนหายใจ "ฟู่ววว")  จึงทำให้ผมลอยนวลอยู่ในสังคมได้มาจนถึงปัจจุบัน...

"ตดข้ามีไว้ให้โลกดม!!"  ผมเคยคิดเช่นนั้น  และผมก็ไม่เคยที่จะดมกลิ่นของตัวเองเลยแม้แต่น้อย 

เวลาเดิน ผมจะตดแล้วก็เดินจากไป 

เวลายืน  ผมจะตดแล้วก็จะย้ายที่ยืน 

เวลานั่ง  ผมจะตด  กลั้นหายใจ  แล้วก็เอามือพัดให้มลภาวะลอยไปที่อื่น

เลวซะไม่มี :P 

ทีนี้ในที่สุด....

เมื่อวันก่อน..กรรมก็ตามทัน...

ผมอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำอย่างสบายอารมณ์  คงเป็นเพราะวันหยุดตั้งสามวันที่ผ่านมาละมังเลยทำให้ผมได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ 

ไม่ได้อาบน้ำด้วยความรู้สึกผ่อนคลายแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ  ผมคิด

เพราะความผ่อนคลายนั่นเอง  เลยทำให้ร่างกายของผมกลั่นตดออกมาโดยไม่รู้ตัว  เมื่อกระสุนแก๊สรวมตัวจนได้ปริมาณที่พอเหมาะตรงปลายลำไส้ใหญ่  ด้วยความเคยชินจากนิสัยเสียของผม  ผมจึงได้ปล่อยตดล็อตนั้นออกไป 

"ฟู่วววววว....."  เสียงถอนหายใจ  ที่ไม่ได้มาจากทางปากดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

ในช่วงเวลานั้นเอง  ผมอาบน้ำต่อไปอย่างสบาย...

ได้แค่2วินาที..!!!

ห้องน้ำของบ้านผมเป็นห้องน้ำเล็กๆของทาวเฮาส์เล็กๆธรรมดาๆ  เขียนเป็นสมการได้ว่า  เล็กxเล็ก=โคตรเล็ก

และเพราะเป็นทาวเฮาส์  อย่างหวังเลยว่าจะมีพัดลมระบายอากาศ..

และเพราะกำลังอาบน้ำอยู่  หยดน้ำมากมายจากฝักบัวที่ตกลงสู่พื้นส่งผลให้ให้อากาศในห้องน้ำเต็มไปด้วยพลังงานจลน์  หมุนเวียนตัวเองจากล่างขึ้นบนตลอดเวลา

ผมได้ดมตดของตัวเองเต็มๆ!!

ซวยซ้ำซวยซ้อน..ตอนนั้นผมกำลังถูสบู่อยู่พอดี  จะยกมือขึ้นมาปิดกันกลิ่นสบู่ก็จะเข้าปากเข้าจมูก  สมองผมเริ่มปั่นป่วนเพราะกลิ่นที่เล็ดลอดผ่านระบบการกลั้นหายใจมาสัมผัสกับเส้นประสาทรับกลิ่น  เรื่องราวชักจะแย่ลงกว่าเดิม  ผมเริ่มตะเกียกตะกาย  เรียกร้องหาอากาศบริสุทธิ์...   อากาศ!! อากาศ!!   จริงสิ !! ถ้าเราออกไปข้างนอกได้ล่ะก็!!

ผมรีบเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูห้องน้ำ  ตั้งใจจะหมุนเปิดมันไปสู่โลกภายนอก  แต่เพราะมือที่เปียกน้ำสบู่  จะหมุนลูกบิดเท่าไรก็ลื่นจนไม่เกิดผล

แต่ถึงจะมือไม่ลื่น  การจะออกไปนอกห้องน้ำระว่างที่ตัวยังถูสบู่นั้นก็ไม่เป็นสิ่งควรกระทำหากคุณยังคิดว่ามีศักดิ์ศรีความเป็นคน  โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  เมื่อมันเป็นการแก้ผ้าหนีออกไปนอกห้องน้ำเพื่อหนีกลิ่นตดของตัวเอง...

.....ดังนั้น  จึงมีวิธีเดียวที่จะผ่านพ้นวิกฤติในครั้งนี้ไปได้ 

ผมรีบๆอาบน้ำให้เสร็จ  รีบๆเช็ดตัว  และรีบๆออกจากห้องน้ำนาซีนั่นมา...  

การอาบนั้นครั้งนั้นมันเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของผม....

ขอขอบคุณวิวัฒนาการของมนุษย์ที่ถูกสร้างมาให้ทนทางต่อสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมาะสมได้.... ไม่เช่นนั้นผมอาจเสียสติไปแล้ว   ฮิวแมนอีโวลูชั่นบันไซ!! 

ผมได้รับบทเรียนราคาแพงจากความผิดพลาดในครั้งนี้  และไม่คิดจะตดในที่สาธารณะที่มีผู้คนอยู่อีกเลย....

หวังว่าเรื่องนี้คงเป็นอุทธาหรณ์แค่ทุกคนที่ได้อ่าน และปรารถนาเป็นอย่างยิ่งว่าทุกคนจะได้นำเรื่องนี้ไปสั่งสอนลูกหลาน  เพื่อไม่ให้พวกเขาได้พบกับความทุกข์ทรมาณในอนาคตนับแต่นี้เป็นต้นไป.....

 ---------------------------------------------------------------------

ปล.  ในขณะที่เขียนข้อความนี้อยู่  ผมพบว่ามันยากลำบากเกินไปที่จะทำตามบทเรียนที่ได้สำนึก  จึงของดเว้นแค่"การตดระหว่างอาบน้ำในห้องน้ำของตัวเอง"แทน

-ROGER-